Przepisy kuchni molekularnej, nazywane również fizyką w kuchni, kulinarną alchemią i naukowym gotowaniem, są kreatywnymi kuchennymi zastosowaniami fizycznych, biologicznych i chemicznych procesów, które sprawiają, że żywność działa. Na przykład suflet nadyma się nie tylko dlatego, że jest pieczony, ale z powodu interakcji między białkami jajek i pęcherzykami powietrza ubitymi w nich.

Fizyk Nicholas Kurti ukuł termin „gastronomia molekularna” w 1969 roku podczas prezentacji w Royal Institution, chociaż wielu z jego przodków to sławni naukowcy, tacy jak XVIII-wieczny francuski chemik Claude-Joseph Geoffroy, który badał olejki eteryczne; oraz XIX-wieczny brytyjski fizyk Sir Benjamin Thompson, hrabia von Rumford, który opracował nowoczesne teorie ciepła.

Nowy styl gotowania, spopularyzowany przez szefów kuchni takich jak Grant Achatz i Ferran Adria, często sprawia, że potrawy wyglądają niesamowicie pięknie, na przykład owsianka ze ślimaków, nitro-jajka i spirale z oliwy z oliwek, a także smakują fantastycznie pysznie. Techniki kuchni molekularnej wykorzystują narzędzia i składniki, takie jak mleczan wapnia, alginian sodu i lecytyna sojowa, a także nietypowe metody prezentacji.

Jednym z kluczowych składników jest zrozumienie interakcji smaków, co doprowadziło do powstania interesujących zestawień smakowych, takich jak truskawka i kolendra lub ananas i ser pleśniowy. Innym kluczowym elementem jest koncepcja waporyzacji, która łączy aromaty z cząsteczkami wody, uwalniając je w powietrzu jako zapach, a następnie ponownie wprowadzając je do potrawy, aby uzyskać bardziej intensywny smak. Inną popularną techniką jest wykorzystanie dymu do dodania smaku, na przykład w koktajlu wędzonym hikorą.